میگن برای قلب هیچ ورزشی  بهتر از این نیست که خم بشه و دست نیازمندی رو بگیره. . .

 

تو بعضی روزهای سال آدمهائی که هنوز قلبشون نمرده یادشون میفته که کسانی هستن که نیازمند دست مهربون و نگاه گرمی هستن ،

این روزها که داریم به سال نو نزدیک میشیم ، تب و تاب امور خیریه بیشتر شده ، ادارات و گرو ههای مختلفی از مردم سعی میکنن کمکهائی به موسسات خیریه ، بهزیستی ، خانه سالمندان و این جور جاها داشته باشن ، این حرکتها خیلی خوبن ولی آیا کافی هستن؟ !!!

 آیا با یه هدیه کوچکی که برای طفل یتیمی می خریم دیگه باید وجدانمون راحت بشه؟ چرا تمام روزها ی سال رو به یاد اونها نیستیم ؟ چرا وقتی دست پر وارد خونه ها مون میشیم و بچه هامون بادیدن چیزهائی که براشون خریدیم چشمهاشون برق میزنه با خودمون فکر نمی کنیم که هستن بچه هائی که چشمهاشون خیلی وقته که بی فروغه ؟ هستن پدر و مادرهائی که دستهای خالیشون مدتهاست که شرمنده بچه هاشونه؟

 

عزیزان بیائید دریائی بیندیشیم ...